Унда боши чиқиб турадиган кичик ёғоч қути ичида қамалган аёл тасвирланган.
Сурат Альбер Каннинг "Сайёра архивлари" лойиҳаси доирасида Мўғулистонга борган француз фотографи Стефан Пассе томонидан олинган. У кейинчалик National Geographic журналида "Қутидаги мўғул маҳбуси" мазмунидаги изоҳ билан эълон қилинган.
Журналдаги дастлабки маълумотларга кўра, аёл хиёнатда айбланган ва очликдан ўлимга маҳкум этилган. Унинг озиқ-овқат ва сув олиши чеклангани, қути эса жазо воситаси сифатида қўллангани айтилган.
Бироқ кейинги тадқиқотларда бу талқиннинг ҳаққонийлиги шубҳа остига қўйилган. Айрим манбаларда суратдаги ёғоч қути маҳбусларни ташиш ёки вақтинча сақлаш учун ишлатилган кўчма қамоқ воситаси бўлиши мумкинлиги қайд этилган. Аёлнинг аниқ кимлиги, нима сабабдан қутига жойлангани ва унинг кейинги тақдири эса номаълум.
Шу боис суратга оид "хиёнатда айбланган аёл очликдан ўлимга маҳкум этилган" деган маълумотни мутлақ ҳақиқат сифатида қабул қилиш қийин. Аммо суратнинг ўзи ўша даврдаги жазо ва қамоқ амалиёти ҳақидаги баҳсларнинг муҳим тарихий далили бўлиб қолмоқда.
Бугун бундай шафқатсиз муносабат ва инсонни қадр-қимматини поймол қилувчи жазо усуллари инсон ҳуқуқлари ва халқаро ҳуқуқ меъёрларига зид ҳисобланади.
