Кейинги кунларда юртимизда ҳам коронавирус инфекциясини юқтирган беморлар сони тобора кўпайиб бораётгани ҳақидаги хабарларни ўқиб, таъбимиз хира бўлаётгани сир эмас. Шу ҳақда гапирганда мени бир муаммо қаттиқ ташвишга солади. Бугун мамлакатимизда мазкур пандемияга қарши кескин чоралар кўрилаётган бир пайтда бу борада белгиланган тартиб-қоидаларга риоя қилишни ўзига эп кўрмаётган айрим юртдошларимиз ҳам бу иллатнинг кучайишидаэнг асосий сабабчи бўлишаётгани кечириб бўлмас ҳолдир. Энг ачинарлиси, улар ўзларинг бундай хатти-ҳаракатлари билан нафақат ўз саломатлиги, балки фарзандлари, ота-онаси, яқинлари, дўст-биродарлари ва умуман, барча ватандошларимизнинг саломатлигини жиддий хатарга қўйишаётгани, жамият осойишталигига дахл қилаётганинифаровонлигига ҳам таҳдид солаётганини наҳот англамаётган бўлса.
Шу кунларда муҳтарам Президентимизнинг ташаббуси билан хорижий мамлакатларда қолиб кетган минг-минглаб юртдошларимиз чартер рейслар орқали юртимизга олиб келиниб, карантинга олингани инсонийликнинг, давлатнинг ўз фуқаролари ҳаётига ғамхўрлигининг энг юксак намунаси бўлди. Мен ана шундай ҳолатни ўз бошимдан кечирганим учун айтаяпман. Аниқроғи, мен ҳам бир гуруҳ ватандошларимиз билан бирга давлатимиз раҳбари ташкил қилиб берган самолётда она Ватанимизга эсон-омон етиб келиб, Тошкент вилоятидаги саноториялардан бирида икки ҳафталик карантинда бўлдим.
Очиғини айтаман, у ерда бизга ҳамма шароитларни яратиб беришди. Ейиш-ичишдан камимиз йўқ, дўхтирлар эрта-ю кеч соғлиғимизни назорат қилиб, атрофимизда парвона бўлишди. Бунчалик эътибор ва ғамхўрликни кўриб, беихтиёр кўзларимга ёш келди. Ўзимнинг мана шу юртга керак эканимни ич-ичимдан ҳис қилдим. Насиб этса, она юртимга, халқимга чин дилдан хизмат қилиб, зиммамдаги қарзимни узаман деб аҳд қилдим. Лекин...
Лекин мен билан бирга карантинда ўтирган баъзи инсонларнинг ўзини тутиши, шунча эътибор ва ғамхўрликларга беписанд муносабати менга жуда оғир ботди. Улар карантин даврининг дастлабки кунлариданоқ ўзларинг тоқатсизлиги, калондимоғлиги билан отнинг қашқасидек кўзга ташланиб қолди. Баъзилари ҳатто, масъул ходимлар ва шифокорларга “менга люкс хона ажратмасангиз, карантинда ўтирмайман!”, дея шарт қўйганини кўриб, очиғи, уялиб кетдим. Ахир, бу нима деган гап? Одам шунчалик ҳам калтабин бўладими?! Давлатимиз бизнинг саломатлигимизни сақлаш учун шунча қайғуриб, шароитлар яратиб берса-ю, биз ўзимизча аҳмоқона шартлар қўйсак...
Янаям ачинарлиси, биз санаторийга жойлашган дастлабки соатлардаёқ шифокорлар томонидан карантин ва санитария-гигиена тартиб-қоидалари ҳижжалаб тушунтирилган бўлса-да, айрим ёши улуғ кишилар ҳам бунга беписандлик билан муносабатда бўлишди. Менимча, ўзи ва яқинларининг саломатлигига бу қадар масъулиятсизлик билан қараш – маънавиятнинг саёзлигидан бошқа нарса эмас.
Шу ҳақда ўйлаганимда бу касалликнинг бир учи одамзод руҳиятидаги ана шундай кемтиклик ва шахсий манфаатини ҳамма нарсадан устун қўйиши каби иллатларга бориб тақалмасмикин деб ўйлаб қоламан.
Энг ёмони, маълум вақтдан сўнг карантиндагилар орасида коронавирусга чалинган бемор аниқланиб, у тезкор даволанишга ўтказилса ва бошқалар учун карантин муддати узайтирилса, яна айбни давлатдан ва шифокорлардан ахтаришади. Бундай калтабинликни кўриб, баттар ҳафсаланг пир бўлади.
Аслида, мамлакатимиз ҳукумати қанча маблағ сарф этиб, бизни ўз Ватанимизга, қадрдон уйимиз, оиламиз бағрига эсон-омон олиб келди. Яна қанча маблағ эвазига ўзимиз билиб-билмай олиб келишимиз эҳтимоли юқори бўлган касалликни хонадонимиз ва фарзандларимизга яқинлаштирмаслик учун барча шароитларни яратиб, маълум муддатга карантинда яшаш учун шароит яратиб берди. Биз эса бунга муносиб жавоб қайтаришга ҳам ярамаймиз. Афсус, минг афсус...
Бу ўринда халқимизга хос бағрикенглик, сабр-тоқат, кечиримли бўлиш фазилатлари зарур бўлмоқда. Бинобарин, карантин муддати якунлангач, одамларда касаллик аломатлари аниқланмаса, уларнинг ҳурмат-иззатини жойига қўйиб ўзининг қадрдон уйи, оиласи бағрига кузатиб қўйишаяпти. Хўш, бундай инсонпарварликнинг қадрига етиш — бизнинг бурчимиз эмасми?!
Давлатимиз бизнинг чет элда оғир шароитларда қолиб кетишимизга йўл қўймади. Чунки, бугунги вазиятда ҳар қандай манаман деган хорижий давлатлар ҳам жиддий ижтимоий-иқтисодий инқирозни бошидан кечираётганини кўриб турибмиз. Ана шундай қалтис бир пайтда бизни тақдир ҳукмига ташлаб қўймагани учун ҳам давлатимиз ва халқимиздан миннатдор бўлишимиз керак. Ўрни келганда тан олишимиз керак, яқин-яқингача хорижий юртларда мумай пул топиб, беташвиш яшаб юрганимизда баъзиларимиз ҳатто, она Ватанимиз, бағрикенг халқимизни ҳам деярли ёдимиздан чиқариб қўйган эдик. Мамлакатимизнинг ютуқ ва муаммоларига бефарқ қарардик, ўзимизни тарбиялаб вояга етказган халқимизнинг қувонч ва ташвишлари ҳам бизга бегона эди.
Кутилмаганда бутун дунёда машъум касаллик авж олиб, бизнинг ҳам аҳволимиз танг бўлиб қолгач, дарров Ўзбекистон фуқароси эканимиз ёдимизга тушиб қолди. Оғир пайтда шу юртдан бошқа жойда жонимиз тузим топмаслигини, шу халқдан бошқасига керак эмаслгимизни англаб қолдик. Дарроқ Ватанимизга, ҳукуматимизга мурожаат қилиб, уйга қайтишимизда кўмак беришини сўрадик. Юртбошимизнинг инсонпарвар сиёсати туфайли Ватанга келиб олгач, шу заҳоти кечаги аянчли аҳволимизни эсдан чиқардик. Яна ўзимизни барчадан устун кўрсатиб, “менга у керак, бу керак” деб шартлар қўя бошладик. Ахир, уят-ку бу, биродарлар! Қачон эс-ҳушимизни йиғиб оламиз. Шунча синовлар ҳам бизга сабоқ бўлмадими?..
Бугунги вазият – кўпчиликнинг бошига тушган оғир бир синов. Президентимиз буни ҳам ҳисобга олиб, Тошкент вилоятининг Юқори Чирчиқ туманида йигирма минг ўринли карантин зонасини бунёд этишга кўрсатма бердилар. Ҳозирда мазкур шифо масканининг 10 минг ўринли қисмида қурилиш ишлари якунланиб, хорижий давлатлардан олиб келинган ватандошларимиз жойлаштирилгани ҳақидаги янгиликни эшитиб юрагимда фахр ҳисси уйғонди. Дарҳақиқат, бу осон иш эмас. Айниқса, дунё давлатларининг иқтисодиёти деярли тўхтаб қолган, давлат бюджетига солиқ тушумлари камайиб кетган бир даврда бундай кенг кўламли бунёдкорлик ишларини амалга ошириш осон кечмаслиги кундай равшан.
Тўғри, бир-икки кунда ҳамма шароитларни яратиб беришнинг имкони бўлмаслиги мумкин. Лекин кун сайин ҳар қандай ноқулайликлар ҳам бартараф этилаяпти. Худо кўрсатмасин, шу даврда кимдадир касаллик аниқланиб қолса, яна тўполон, “давлат менга қарамаяпти”, “нимага яна карантинда бўлишим керак”, деб норизолик билдириш бизга ярашмайди. Ахир, соғлиғимиз, энг аввало, ўзимизга керак. Қолаверса, бу билан яна кўплаб яқинларимиз, фарзанд ва ота-оналаримизнинг ҳам ҳаётини хатарга қўйишнинг олдини олган бўламиз.
Бугун мен ҳам карантин қоидаларига тўлиқ амал қилганим боис танамда COVID-19 деган бало аниқланмади. Ёруғ юз билан оилам бағрига қайтдим. Ҳозир уйда ота-онамнинг хизматини қилиб,фарзандларимнинг таълим-тарбияси билан машғулман. Бугун хонадонимда меҳр ва бир-биримизга ҳурмат янада мустаҳкам бўлиб бормоқда. Инсон учун бундан ортиқ бахт бўлмаса керак!
Хуллас, бугунги кунда барчамиз бир бўлиб, ўзаро ҳамжиҳатликда санитария-гигиена ва карантин тартиб-қоидаларига қатъий риоя қилган ҳолда, Президентимиз таъкидлаганларидек, юксак тафаккур, темир интизом, сабр-тоқат ва улкан масъулият ҳисси билан яшашимиз лозим. Ана шунда Юртбошимизнинг бизга билдирган ишончларига муносиб бўлиб, оламшумул ислоҳотлар амалга оширилаётган янги Ўзбекистоннинг юксак марраларни эгаллашига ҳисса қўшган бўламиз.
Ўз навбатида, бир-биримизга нисбатан кечиримли, бағрикенг ва ҳурмат-иззат билан муносабатда бўлиишимиз зарур. Сўзимнинг охирида кечаю-кундуз бизнинг саломатлигимиз ва хавфсизлигимиз учун меҳнат қилаётган ҳукуматимиз раҳбарияти, шифокорлар, ҳарбийлар, ички ишлар ходимлари ҳамда барча яқинларимизга чин дилдан ташаккур айтаман.
Барчангиз соғ-омон бўлинг, азизлар! Илоҳим, жонажон юртимизга кўз тегмасин!
Ҳурмат билан,
Карантин муддатини ўтаб,
қадрдон оиласи бағрига қайтган юртдошингиз.
